De wekker ging om half 7 om de laatste dingen in te pakken en rustig te kunnen douchen.
Gisterenavond heb ik door de drukte geen douche genomen, dus nu eindelijk die uitgebreide douche. Niet dat het zo stressvol was, maar toch is het lekker om even lekker alles van je af te laten spoelen en te weken in het hete water.
We hebben toch een lange aanloop naar het examen genomen redelijk veel getraind, nu een week lange iedere 1 of meer keer trainen, maar voor zou lang van vrouw en kind gescheiden is is vreemd en niet fijn.
We hebben veel skype gebruikt dus gelukkig heb ik ze beide best veel kunnen zien en spreken, maar het is duidelijk tijd om naar huis te gaan.
Met een geweldige trainingservaring, echt keiko en een examen op zak, wil ik nog maar 1 ding, Manon en Daniël weer zien en vasthouden.
Wat dat betreft is deze reis een hele goede reis geweest om te weten wat ik belangrijk vind, ik heb gedaan wat ik echt leuk vind en heb helaas de mensen waar ik van hou moeten missen.
Nu wordt het dan ook tijd om tijd thuis door te brengen.
Maar eerst nog naar het vliegveld toe. Met nog een extra koffer extra geboekt, bovenop de koffer die al extra geboekt was ga ik dus onderweg met vier stuks bagage. 1 stuk handbagage, zwaardkoffer met drie zwaarden (2 iaito en 1 shinken voor iemand bij Yushinkan), mijn afgeladen gewone koffer en een flinke tas van Elaine vol met kado's en souvenirs.
Na een emotioneel afscheid van Kinomoto sensei rijden we met zijn drieën richting Nagoya. Matsuoka-sensei helpt mij op het vliegveld met het papierwerk voor mij shinken, Elaine rijdt mee tot Nagoya om vanaf daar door te rijden naar Kyoto waar ze haar vriend ontmoet om samen nog tijd in Japan door te brengen.
Helaas heb ik vandaag niet genoeg gelegenheid om Elaine te spreken en haar te bedanken voor deze tijd en ervaring, maar soms, soms ken je mensen zo goed dat je iemand maar in de ogen hoeft te kijken en weet hoe en wat er gedacht wordt. Vandaag was volgens mij zo'n dag.
Dus met blijdschap en tevredenheid die we niet uitspreken scheiden onze wegen en weten we dat we een prachtige ervaring hebben gedeeld.
Eenmaal op het vliegveld verzorgd sensei het regelwerk voor het zwaard en check ik de bagage in. Hoewel ik dacht het best mooi verdeeld te hebbeb, weegt mijn koffer 33 kg, 10 kg meer dan toegestaan. Mocht ik het zo inchecken dan moet ik 10315 yen extra betalen voor de overweight kosten. Maar gelukkig verzorgen de Finnair mensen een doos waar de tasvan Elaine in kan met extra dingen van mij uit de koffer, dat plus het volladen van mijn handbagage en ik stop mijn jas ook nog eens vol met spullen zorgt er voor dat het net mag.
Nog even samen met Matsuoka-sensei ontbeten, een typisch gerecht uit Nagoya, udon noedels in Miso-soep en dan richting de security check.
Het afscheid met sensei was ook weer bijzonder en het is fijn om te merken dat de band ieder jaar sterker wordt. Geen tranen zoals bij Kinomoto-sensei, maar een handdruk en intens blik zoals je die bij maar weinig mensen kan krijgen.
Het enige wat mij nu nog rest is om dit hele verhaal in het vliegtuig uit te schrijven en om de vijf minuten op te kijken en aan al deze mensen te denken en uit te kijken naar Manon en Daniël.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten