De wekker ging om half 7 om de laatste dingen in te pakken en rustig te kunnen douchen.
Gisterenavond heb ik door de drukte geen douche genomen, dus nu eindelijk die uitgebreide douche. Niet dat het zo stressvol was, maar toch is het lekker om even lekker alles van je af te laten spoelen en te weken in het hete water.
We hebben toch een lange aanloop naar het examen genomen redelijk veel getraind, nu een week lange iedere 1 of meer keer trainen, maar voor zou lang van vrouw en kind gescheiden is is vreemd en niet fijn.
We hebben veel skype gebruikt dus gelukkig heb ik ze beide best veel kunnen zien en spreken, maar het is duidelijk tijd om naar huis te gaan.
Met een geweldige trainingservaring, echt keiko en een examen op zak, wil ik nog maar 1 ding, Manon en Daniël weer zien en vasthouden.
Wat dat betreft is deze reis een hele goede reis geweest om te weten wat ik belangrijk vind, ik heb gedaan wat ik echt leuk vind en heb helaas de mensen waar ik van hou moeten missen.
Nu wordt het dan ook tijd om tijd thuis door te brengen.
Maar eerst nog naar het vliegveld toe. Met nog een extra koffer extra geboekt, bovenop de koffer die al extra geboekt was ga ik dus onderweg met vier stuks bagage. 1 stuk handbagage, zwaardkoffer met drie zwaarden (2 iaito en 1 shinken voor iemand bij Yushinkan), mijn afgeladen gewone koffer en een flinke tas van Elaine vol met kado's en souvenirs.
Na een emotioneel afscheid van Kinomoto sensei rijden we met zijn drieën richting Nagoya. Matsuoka-sensei helpt mij op het vliegveld met het papierwerk voor mij shinken, Elaine rijdt mee tot Nagoya om vanaf daar door te rijden naar Kyoto waar ze haar vriend ontmoet om samen nog tijd in Japan door te brengen.
Helaas heb ik vandaag niet genoeg gelegenheid om Elaine te spreken en haar te bedanken voor deze tijd en ervaring, maar soms, soms ken je mensen zo goed dat je iemand maar in de ogen hoeft te kijken en weet hoe en wat er gedacht wordt. Vandaag was volgens mij zo'n dag.
Dus met blijdschap en tevredenheid die we niet uitspreken scheiden onze wegen en weten we dat we een prachtige ervaring hebben gedeeld.
Eenmaal op het vliegveld verzorgd sensei het regelwerk voor het zwaard en check ik de bagage in. Hoewel ik dacht het best mooi verdeeld te hebbeb, weegt mijn koffer 33 kg, 10 kg meer dan toegestaan. Mocht ik het zo inchecken dan moet ik 10315 yen extra betalen voor de overweight kosten. Maar gelukkig verzorgen de Finnair mensen een doos waar de tasvan Elaine in kan met extra dingen van mij uit de koffer, dat plus het volladen van mijn handbagage en ik stop mijn jas ook nog eens vol met spullen zorgt er voor dat het net mag.
Nog even samen met Matsuoka-sensei ontbeten, een typisch gerecht uit Nagoya, udon noedels in Miso-soep en dan richting de security check.
Het afscheid met sensei was ook weer bijzonder en het is fijn om te merken dat de band ieder jaar sterker wordt. Geen tranen zoals bij Kinomoto-sensei, maar een handdruk en intens blik zoals je die bij maar weinig mensen kan krijgen.
Het enige wat mij nu nog rest is om dit hele verhaal in het vliegtuig uit te schrijven en om de vijf minuten op te kijken en aan al deze mensen te denken en uit te kijken naar Manon en Daniël.
woensdag 22 januari 2014
zondag 19 januari
Om 08.30 uur opgehaald door Matsuoka sensei om naar het Iwakura sports centre te gaan, dit is ongeveer op 10 minuten rijden afstand, dus we waren er zo.
De training zou pas om 10 uur beginnen, maar hij wou er op tijd zijn om de andere sensei te ontvangen en voorbereidingen te treffen.
Vrij snel nadat wij er waren, kwam Kinomoto sensei aan die de secretaris van de Aiichi kendo renmei op had gehaald van het station.
Via de achteringang van het centrum konden wij en andere vrijwilligers naar binnen om om te kleden en dingen klaar te zetten.
Elaine en ik hielpen met het klaar zetten van de stoelen en het naar binnenbrengen van de dozen met papierwerk en andere examen benodigdheden.
Er komen iets van honderd mensen deelnemen aan de training en examens dus het was lekker druk.
In Aiichi wordt er 3x per jaar examen georganiseerd, waar er van 4de kyu t/m 5de dan examen gedaan kan worden.
Examen van 6de dan en hoger worden op nationaal niveau door de ZNKR georganiseerd.
De zevende dan sensei die de examens zouden komen beoordelen kwamen ook langzaam binnen gedruppeld, er is alleen op deze dag geen contact tussen deze sensei en leerlingen, zodat er geen indruk wordt gewekt van partijdigheid.
De training werd. Door drie verschillende achtste dan Sensei geleid, waarbij Matsuoka sensei de groep van 3de en vierde dan voor zijn rekening nam.
Hierna hadden we dertig minuten de tijd om te lunchen, onze kleding in orde te maken en voor de zoveelste keer naar de wc te gaan. Vanaf dat moment was het een kwestie van inschrijven en wachten, vooral wachten.
Het is een gestroomlijnde organisatie, dat plus het feit dat mensen die voor een kyu graad opgaan met zeven personen tegelijkertijd opgaan, zorgt er voor dat het tempo er in zit. En al na een uur wachten kwam het einde al in zicht, nog maar een paar groepen voor ons, er waren inclusief ons zes mensen die voor 5 dan opgingen. Twee groepen van drie, wij twee in de eerste groep, Elaine natuurlijk met nummer één, ik met twee.
Het aantal keer dat we deze embu hebben we geoefend zou ik niet eens meer durven te tellen, maar als het moment zo dichtbij is gekomen voelt het toch anders. Ruwweg het jaar dat je hebt genomen om hier voor voor te bereiden wordt plots samengeperst in een paar seconden voor aanvang van dat examen. Je moet je vrouw en kind tien dagen missen, je dojoleden rekenen op je en je bent nu jezelf aan het testen, iets waar je je in je vrije tijd zoveel tijd aan spendeert moet nu waar gemaakt worden.
Ik ben tot nu toe niet gezakt voor een iaido examen, zou ik dat zo kunnen volhouden?... Zo schieten de gedachten door mijn hoofd en voor ik het weet moet ik echt in het nu zitten, naar voren lopen, groeten, torei, junnuki, ukenageashi, morotetsuki, sanpogiri, shihogiri en weer afgroeten. Voor ik het wist liep ik alweer naar buiten en groetten we af naar de andere kandidaat.
Even het zwaard poetsen en de stoelen van de examencommissie helpen opruimen. Terwijl ik dat doe komt Matsuoka-sensei al naar mij toe, hij was meteen op de lijsten gaan spieken, want hij was zowaar mogelijk zenuwachtiger dan dat wij dat waren.
Hij had al meerdere malen zijn vertrouwen uitgesproken, maar ja, de examencommissie moet er maar ook zo over denken. En ja hoor ik krijg een handdruk als ik de tweede set met stoelen kom ophalen, met het bericht dat Elaine ook geslaagd is.
Kort daarna komt zij ook de zaal binnen en kunnen we het uitbundig vieren met een knipoog. Nou ja vieren... We moeten nog het schriftelijke examen doen, dit zal in een andere hal plaats vinden, want de sporthal waar de uitvoering was is vanaf drie uur ergens anders voor in gebruik.
Het schriftelijke examen bestaat uit drie kantjes A4 met het invullen van de juiste woorden en het de omschrijvingen van verschillende termen kennen.
Het examen wordt ter plekke na gekeken, verschillende sensei krijgen verschillende groepen examens na te kijken. Wij hebben geluk 1 sensei kijkt alle engelstalige examens na, dat zijn er dus precies twee.
We hoeven dan ook niet lang op de uitslag te wachten en krijgen direct te horen dat we (ook) perfect zijn geslaagd voor de theorie.
Nu is het nog even wachten op Matsuoka-sensei, aangezien hij alles overziet en mee afsluit, hebben wij rustig de tijd om om te kleden.
In het hotel hebben we ongeveer anderhalf uur de tijd om te docuhen
De dag wordt afgesloten met een feest in een restaurnt waar we een eigen kamer met zijn allen hebben.
Aanwezigen zijn: Matsuoka-sensei, Kinomoto-sensei, Kawabata-san en zijn vrouw Noriko-san, Torii-sensei, Mai-chan, de dochter van Kinomoto-sensei en Toshi-san haar vriend.
Het was niet alleen een feest voor ons maar ook voor Mai-chan aangezien het haar verjaardag was.
De training zou pas om 10 uur beginnen, maar hij wou er op tijd zijn om de andere sensei te ontvangen en voorbereidingen te treffen.
Vrij snel nadat wij er waren, kwam Kinomoto sensei aan die de secretaris van de Aiichi kendo renmei op had gehaald van het station.
Via de achteringang van het centrum konden wij en andere vrijwilligers naar binnen om om te kleden en dingen klaar te zetten.
Elaine en ik hielpen met het klaar zetten van de stoelen en het naar binnenbrengen van de dozen met papierwerk en andere examen benodigdheden.
Er komen iets van honderd mensen deelnemen aan de training en examens dus het was lekker druk.
In Aiichi wordt er 3x per jaar examen georganiseerd, waar er van 4de kyu t/m 5de dan examen gedaan kan worden.
Examen van 6de dan en hoger worden op nationaal niveau door de ZNKR georganiseerd.
De zevende dan sensei die de examens zouden komen beoordelen kwamen ook langzaam binnen gedruppeld, er is alleen op deze dag geen contact tussen deze sensei en leerlingen, zodat er geen indruk wordt gewekt van partijdigheid.
De training werd. Door drie verschillende achtste dan Sensei geleid, waarbij Matsuoka sensei de groep van 3de en vierde dan voor zijn rekening nam.
Hierna hadden we dertig minuten de tijd om te lunchen, onze kleding in orde te maken en voor de zoveelste keer naar de wc te gaan. Vanaf dat moment was het een kwestie van inschrijven en wachten, vooral wachten.
Het is een gestroomlijnde organisatie, dat plus het feit dat mensen die voor een kyu graad opgaan met zeven personen tegelijkertijd opgaan, zorgt er voor dat het tempo er in zit. En al na een uur wachten kwam het einde al in zicht, nog maar een paar groepen voor ons, er waren inclusief ons zes mensen die voor 5 dan opgingen. Twee groepen van drie, wij twee in de eerste groep, Elaine natuurlijk met nummer één, ik met twee.
Het aantal keer dat we deze embu hebben we geoefend zou ik niet eens meer durven te tellen, maar als het moment zo dichtbij is gekomen voelt het toch anders. Ruwweg het jaar dat je hebt genomen om hier voor voor te bereiden wordt plots samengeperst in een paar seconden voor aanvang van dat examen. Je moet je vrouw en kind tien dagen missen, je dojoleden rekenen op je en je bent nu jezelf aan het testen, iets waar je je in je vrije tijd zoveel tijd aan spendeert moet nu waar gemaakt worden.
Ik ben tot nu toe niet gezakt voor een iaido examen, zou ik dat zo kunnen volhouden?... Zo schieten de gedachten door mijn hoofd en voor ik het weet moet ik echt in het nu zitten, naar voren lopen, groeten, torei, junnuki, ukenageashi, morotetsuki, sanpogiri, shihogiri en weer afgroeten. Voor ik het wist liep ik alweer naar buiten en groetten we af naar de andere kandidaat.
Even het zwaard poetsen en de stoelen van de examencommissie helpen opruimen. Terwijl ik dat doe komt Matsuoka-sensei al naar mij toe, hij was meteen op de lijsten gaan spieken, want hij was zowaar mogelijk zenuwachtiger dan dat wij dat waren.
Hij had al meerdere malen zijn vertrouwen uitgesproken, maar ja, de examencommissie moet er maar ook zo over denken. En ja hoor ik krijg een handdruk als ik de tweede set met stoelen kom ophalen, met het bericht dat Elaine ook geslaagd is.
Kort daarna komt zij ook de zaal binnen en kunnen we het uitbundig vieren met een knipoog. Nou ja vieren... We moeten nog het schriftelijke examen doen, dit zal in een andere hal plaats vinden, want de sporthal waar de uitvoering was is vanaf drie uur ergens anders voor in gebruik.
Het schriftelijke examen bestaat uit drie kantjes A4 met het invullen van de juiste woorden en het de omschrijvingen van verschillende termen kennen.
Het examen wordt ter plekke na gekeken, verschillende sensei krijgen verschillende groepen examens na te kijken. Wij hebben geluk 1 sensei kijkt alle engelstalige examens na, dat zijn er dus precies twee.
We hoeven dan ook niet lang op de uitslag te wachten en krijgen direct te horen dat we (ook) perfect zijn geslaagd voor de theorie.
Nu is het nog even wachten op Matsuoka-sensei, aangezien hij alles overziet en mee afsluit, hebben wij rustig de tijd om om te kleden.
In het hotel hebben we ongeveer anderhalf uur de tijd om te docuhen
De dag wordt afgesloten met een feest in een restaurnt waar we een eigen kamer met zijn allen hebben.
Aanwezigen zijn: Matsuoka-sensei, Kinomoto-sensei, Kawabata-san en zijn vrouw Noriko-san, Torii-sensei, Mai-chan, de dochter van Kinomoto-sensei en Toshi-san haar vriend.
Het was niet alleen een feest voor ons maar ook voor Mai-chan aangezien het haar verjaardag was.
zaterdag 18 januari
Ochtend
sightseeing met senseis - ... castle. Nog mooier en groter dan Komaki castle. Binnen was ook een fantastische
tentoonstelling van het samurai leven incl grote helmen (Kabuto) van bekende
veldheren zoals Nobunaga Oda, Toyotomi Hideyoshi, Ieyusu Towugawa.
Eindverrassing waren personeelsleden
verkleed als fantasie verschijning van de bovengenoemde helden (only in Japan!)
Lunch – in restaurant van kendo kennis van
de sensei Sukiyaki
Toen gezamenlijke training in Kasugai, dit was een training voor alleen geselecteerde Shinkage-ryu iaidoka.
We startten met oefeningen met bokuto als aanloop naar het Shinkage-ryu kemjutsu.
Na deze oefeningen ook bokuto oefeningen gedaan om een beter begrip te krijgen van verschillende Shinkage-ryu kata.
Vervolgens een aantal verschillende koryu kata gedaan, niet veel, junnuki, hirakinuki, yokemi, sagarifuji en uchidome.
Er werd afesloten met ZNKR training en embu voor elkaar vanwege de examens van morgen.
Als laatste was er een embu van Kinomoto sensei en Miyage sensei, beide zevende dan, iets prachtigs om naar te kijken, wat ze zijn beide deelnemers aan de zevende dan wedstrijden van de ZNKR en ze zien en spreken elkaar veel en zojn bevriend, maar tijdens deze embu is de rivaliteit te voelen. Ze doen hun uiterste best.
Na deze avondtraining samen met Kinomoto-sensei naar een combini geweest om alvast lunch voor de dag er na te kopen.
vrijdag 17 januari
Babysitting door Torrii sensei, een goede
vriendin van Kinomoto sensei. Samen met haar dochter en kleindochter DE locale
Koinoburi maker (vliegers/windvangers in de vorm van een Koi karper). Dit is
een van de weinige plekken waar de vliegers nog met de hand op traditionele
wijze gemaakt worden (zie beneden omschrijving). Deze makers uit Iwakura zijn
zo bekend dat zelfs de huidige keizer van Japan hier naartoe is afgereisd om
zijn eigen set te kopen!
Wij konden het daarom niet laten om zelf ook zo’n
prachtwerkje mee naar huis te nemen. Elaine een mooie rode en David heeft een
baluwe besteld met de naam ‘Yoshi’ om zijn kleine manneke iets mee te geven
vanuit Japan. Niet goedkoop, maar echt uniek en een fantastische manier om
locale traditionele Japanse kunsten te ‘sponsoren’.
boeddhistische tempel
Tofu restaurant
Trainen
Lokaal restaurant waar ze bang zijn voor
buitenlanders
Koinoburi
Op een groot katoenen doek wordt het
ontwerp geschets. Met een soort ‘lijm’ worden de delen die wit moeten blijven
getekend en de rest wordt ingekleurd met verschillende prachtige felle kleuren,
incl kleurovergangen. Wanneer dat klaar is worden de doeken in de ‘Gojo’ rivier
gespoeld zodat alle kleuren goed blijven en de ‘lijm’ oplost zodat de witte
vlakken te zien zijn. Een keer per jaar wordt hier een groot feest van gemaakt
als ook de enorme kersenbomen langs de rivier in bloei staan. Uiteraard trekt
dit enorm veel bezoekers uit alle hoeken van Japan. Koinoburi komen in
verschillende maten en kleuren en representeren een familie: zwart is de vader,
rood de moeder, blauw de eerste zoon, groen de tweede zoon, roze een dochter
etc. Uiteraard hoort de vader groter te zijn dan moeder en kids. Uiteindelijk
hoor je een compleet gezin te hebben vliegen, maar voor de meeste Japanners is
dat te kostbaar of ze hebben er geen ruimte voor (de kleinste zijn 1.3 m lang).
Koinoburi worden slechts tussen April en Mei opgehangen en alleen met goed
weer. Dan kunnen ze een leven lang (of langer) mee.
donderdag 16 januari
Beetje uitslapen, om vervolgens met de trein naar Nagoya te gaan.
Daar naar een geld museum gegaan.
Bovenin een depato (warenhuis) gelunchd om daarna langzaam naar beneden te wandelen en een beetje te shoppen.
2 uur met sensei in het Iwakura sports centre getraind.
Ook vandaag kwam Kinomoto-sensei in burgerkleding ons helpen met aanwijzingen.
Zij bracht ons terug naar het hotel.
Vanaf daar nog even naar de supermarkt (Valor)
En toen Unagi gegeten.
woensdag 15 januari
Komaki kasteel
100 yen shop.
Gelunchd bij mosburger.
Een rijsthamburger voor Elaine en allebei bijzondere soda drankjes.
Niet onaardig, maar niet voor herhaling vatbaar.
2 uur met Matsuoka sensei getraind.
kinomoto sensei kwam in gewone kleding extra aanwijzingen geven.
Met Kinomoto sensei samen gegeten bij de Iwakura shokudo.
2 uur lang getraind bij de Kodokan dojo. Het was echt heel erg koud.
Er was ook een jikiden leraar die ook mee trainde.
dinsdag 14 januari 2014
dinsdag 14 januari
wandelen door Iwakura, even de boel een beetje verkennen zodat we ons wat beter thuis voelen en in de toekomst sneller door het stadje kunnen lopen en alles kunnen vinden.
training in Iwakura sport centre, alleen onder leiding van Matsuoka-sensei. De focus lang duidelijk op het examen.
Geen gekke dingen doen of veel koryu, nee, echt examen training. Veel embu en de laatste puntjes op de i zetten.
lunch met Matsuoka sensei
naar Koda.
Het was een redelijke treintocht, iets meer dan een uur, met 2 overstappen. Niet erg moeielijk, zeker als je weet dat je Japanse mensen van de verschillende spoorweg maatschappijen maar al te graag helpen.
Eenmaal op station Koda namen we een taxi naar de Yamaguchi Shinto schrijn. Aldaar werden we hartelijk ontvangen ook al hadden ze in de eerste instantie geen idee wie we waren of waarom we daar waren.
Takayama-sensei was namelijk even boodschappen doen.
groetjes doen van NL Shinto Priester Paul de Leeuw die daar jaren gewoont heeft. Mensen waren zo prettig verrast met onze komst dat we veel cadeaus meekregen voor Paul (en onszelf). Met de chef en goede vriend van Paul hebben we wel een uur gekletsts over iaido en Shinto: waarom deden we iaido? Wat vonden we er zo mooi aan? wat zijn de overeenkomsten tussen iaido en Shinto... Helemaal fantastisch was dat er vervolgens speciaal voor ons spontaan een Shinto ceremony werd gehouden.
training in Iwakura sport centre, alleen onder leiding van Matsuoka-sensei. De focus lang duidelijk op het examen.
Geen gekke dingen doen of veel koryu, nee, echt examen training. Veel embu en de laatste puntjes op de i zetten.
lunch met Matsuoka sensei
naar Koda.
Het was een redelijke treintocht, iets meer dan een uur, met 2 overstappen. Niet erg moeielijk, zeker als je weet dat je Japanse mensen van de verschillende spoorweg maatschappijen maar al te graag helpen.
Eenmaal op station Koda namen we een taxi naar de Yamaguchi Shinto schrijn. Aldaar werden we hartelijk ontvangen ook al hadden ze in de eerste instantie geen idee wie we waren of waarom we daar waren.
Takayama-sensei was namelijk even boodschappen doen.
groetjes doen van NL Shinto Priester Paul de Leeuw die daar jaren gewoont heeft. Mensen waren zo prettig verrast met onze komst dat we veel cadeaus meekregen voor Paul (en onszelf). Met de chef en goede vriend van Paul hebben we wel een uur gekletsts over iaido en Shinto: waarom deden we iaido? Wat vonden we er zo mooi aan? wat zijn de overeenkomsten tussen iaido en Shinto... Helemaal fantastisch was dat er vervolgens speciaal voor ons spontaan een Shinto ceremony werd gehouden.
Avond afgesloten met Yakitori in Iwakura! Erg lekker,
maar wel vreemd om zonder enig idee van wat op de menukaart staat dingen te
bestellen.
Abonneren op:
Posts (Atom)